bo czasem bełkot

Petycja

2012-02-09T00:11:00.002+01:00

Moje drogie, ukochane, przeukochane życie. Mam Cię tylko jedno. I w związku z tym mam do Ciebie ogromną, serdeczną prośbę.
Przestań mi kurwa wreszcie sadzić co chwila sceny jak z poruszającego filmu, i zacznij być proste i normalne.
Błagam.
Nie może być tak, że opowiadam zwykły dzień ze swojej codzienności, a ci niezbyt śliczni, ale bystrzy chłopcy zaraz są przekonani o konfabulacji, która ma zawleczenie ich do łóżka na celu.

make life real

2012-02-02T14:46:00.002+01:00

No dobrze. Załóżmy zatem nieśmiało, że - podobnie jak pupilka trendsetterek Kasia Tusk - założę lifestylowego bloga. Załóżmy, że podzielę się moimi doświadczeniami życiowymi które pozwolą uniknąć, delikatnie mówiąc, błędów, w które moja codzienność jest radośnie obfita.

Że napiszę jak rozmawiam z ludźmi, o czym i po co, ładną polszczyzną, o wszystkim, co robię w życiu.

Napiszę, że przygotowując azjatyckie jedzenie trzeba go kosztować za każdym razem, gdy dodajemy więcej sosu sojowego. Istotą azjatyckiego jedzenia nie jest bowiem brunatność, gorzkość i papkowatość. I nie jest problemem wielokrotne podawanie tych samych drewnianych pałeczek, mimo, że niechybnie kurkuma, curry i szpinak zostawią na nich barwne ślady. Ostatecznie łyżki do patelni też zwykły być drewniane i nie jest to żaden argument na rzecz ich jednorazowego, nieczułego traktowania.

Że licząc na udaną randkę warto skupić się na czymś nieco więcej, niż tylko czysty but. Przede wszystkim zjeść obiad, albo iść na obiad z towarzyszem/ką. Czy należy obawiać się zamawiania dań z czosnkiem? - w końcu później może się okazać, że z seksu nici. Do tematu trzeba podejść zdroworozsądkowo: nie wyobrażam sobie, że miałbym spotykać się z kimś, kto nie toleruje woni czosnku. To niesie za sobą ryzyko, że gdy/jeżeli już zostaniecie parą, będziesz musiał/a wymykać się wcześniej z łóżka, żeby usunąć śpiochy z oczu, a to nie tyle niekomfortowe, co niedopuszczalne. Rada na każdą okazję: koktajl z używek być może dodaje animuszu, ale na pewno nie wigoru. W ostatecznym efekcie mieszanka piwa, wina, koli, wódki, marihuany, prozaku i poppersa podniesie, owszem, chęć na stosunek seksualny, ale z pewnością żołądek i instrumenta intymne odmówią posłuszeństwa. Oczywiście, wino jest bardzo dobre - jedna butelka. Jedna.

Że przy wynajmowaniu mieszkania warto naprawdę poważnie zastanowić się nad umysłową kondycją właściciela i za żadne skarby nie dać się wrobić w czyjekolwiek pośrednictwo. Drobne przedmioty osobiste, zdjęcia przodków, kubki z imieniem chłopaka - to wszystko powinno stanowić dla ciebie alert żółty. Zdanie 'poszukuję ludzi porządnych i odpowiedzialnych, gdyż mam złe doświadczenia z poprzednimi lokatorami' to alert najwyższy, czerwony. jeżeli w mieszkaniu jest zimno i brzydko, meble rozchwierutane a kafelki (jeśli są) w łazience (o ile jest) przyklejone na gumę do żucia, a cena za zawszoną kozetkę do spania dwukrotnie przewyższa najwyższe możliwe zarobki w kawiarni - sam jesteś sobie winien, ewentualnie podziękuj swoim kolegom z roku z miast powiatowych, którzy dają sobie wcisnąć wszystko, wychowani w wielkopolskich miasteczkach pełnych kubicznych domów z płaskim dachem i elewacją z potłuczonych talerzy, umeblowaniem olcha okleina i styropianowymi stiukami na sufitach 2,25 m.

Że jeżeli masz ochotę na rimming, niezależnie od orientacji seksualnej, musisz przede wszystkim dokonać rehumanizacji dolnych części ciała. Najprościej podejść do tego tematu poprzez konstatację, że anus leży blisko organów płciowych, z którymi kontakt oralny nie powinien budzić zdziwienia, a które też odgrywają walną rolę w procesie wydalania. W kolejnym kroku uświadom sobie, że średnio raz dziennie dotykasz odbytu ręką, podcierając się, i wypadałoby, byś także raz dziennie dotknął go ręką zwilżoną celem umycia. Przyjmij następnie tezę, że wszystko, czego można dotykać rękami, w zasadzie można też wziąć do ust. Tu mowa przecież o części umięśnienia ukochanej osoby. Trzecim etapem niech będzie szczera rozmowa z chłopakiem/dziewczyną dobrego przyjaciela; pomówcie o jego stosunku do ujścia partnera, starając się skupić na meritum i wyeliminować określenia wulgarne, kolokwialne i infantylne. To pomoże ci przełamać barierę niepewności w sytuacji prekoitalnej oraz uniknąć wpadki językowej typu "czy mogę ci/czy możesz mi polizać koniec kiszki stolcowej?". Podobnie jak w przypadku seksu analnego, dobrym pomysłem higienicznym dla odbiorcy jest lewatywa.

Że przygotowanie do jazdy autostopem wymaga nie tylko wyposażenia tak zwanego podorędzia w mapę, płaszcz przeciwdeszczowy i gaz pieprzowy. Konieczne jest przebywanie w lekko ezoterycznym stanie lenia i rozdęcia, kiedy nie przeszkadza ci pot, muchy i pasztetowa walająca się po aucie. Wrażliwość na widok rozwłóczonych bebechów potrąconych na szosie zwierząt domowych niewskazana. Kluczem do sukcesu jest jednak absolutny brak poczucia czasu oraz otwartość na szeroką gamę charakterologiczną typów ludzkich. Skłonność do wymyślania gwar i języków na poczekaniu jest więcej niż dobrze widziana. Jeżeli masz ochotę milczeć, drzemać lub wypytywać o stosunek do seksu z nieletnimi - zapierdalaj na pekaes.

Że dzieci bardzo ostrożnie trzeba wprowadzać w świat religijności, aby nie wzbudzić w nich nieufności i strachu. Zbyt jaskrawe kategoryzowanie figur abstrakcyjnych, zwłaszcza w przypadku określania ich latynizmami, hellenizmami czy homofonami, spowoduje u dziecka lęk przestrzenny w okolicy obiektów sakralnych, będący najnaturalniejszą zresztą reakcją istoty nieskalanie dobrej w kontakcie z obiektem o charakterze mglistym i niejasnym.

Że jeżeli już dasz sobie wcisnąć kartę kredytową, nie chcąc w niemiły sposób przerywać telefonicznej tyrady uroczej konsultanki, która przecież musi jakoś zarobić na czesne na zaocznej technologii żywienia, i sprawnie recytuje litanię zalet równie tajemniczych, jak nazwiska świętych kościoła greckiego diecezji antiochskiej, to zgub pin; zapomnij go; zaszyj ją w poduszce; cokolwiek. Inaczej czeka cię niechybna zguba, skończy się kino i frytki. Dzwonić ci będzie całymi dniami po uszach szorstkie, krótkie słowo 'raty'.

Że picie piwa nie jest samo w sobie złym sposobem spędzania wolnego czasu, a na pewno zdecydowanie lepszym niż hejterstwo publiczne lub internetowe. Picie piwa stać się może jednak złym sposobem spędzania czasu po prostu. W momencie, kiedy po raz pierwszy otworzysz piwo o 6 rano przed pracą - weź tydzień wolnego i zrób sobie spa. Inaczej cera zszarzeje ci prędko, a chmury nad głową będą wydawać się wyłącznie potwornie czarne. Nazywa się to depresja i nie pomoże ci z tego wyjść nikt inny, jak tylko znajomi i przyjaciele. Ludzie sami do ciebie przyjdą, gdy zobaczą, że chcesz do nich mówić. I będziesz mówić szczerze i otwarcie o prostych prawdach w życiu, używając całkiem zwyczajnych przymiotników oznaczających stany i rzeczowników nazywających emocje. Rach-ciach, szczerością i otwartością, niczym innym, ewokuje się komfort: komfort to prawie to samo, co szczęście. Proste, nie? Gdy rzeczy stają się tak proste, można je bez obaw popić piwem.

O tym i jeszcze jeszcze można by pisać, bo to są rzeczy prawdziwe. Ciekawe, czy odniósłbym sukces jak Kasia Tusk, i dlaczego nie.

fałsz

2011-12-26T00:50:00.006+01:00

Co dzień odkrycie, co rok to prorok i tak dalej. Uprawiam nową dyscyplinę poznania, jestem największym w świecie znawcą i mistrzem The Fake Wisdom. Szafarzem cytatów z nigdy nie przeczytanych książek, twórcą myśli tak mądrych, że potencjalnie aż przysłów, których o dziwo nikt nie zdążył jeszcze pomyśleć. Piewcą prawideł niedokładnie wyuczonych gramatyk, ekwilibrystą nieopanowanych gimnastyk. Tak, mówcie mi maestro fałszywej wiedzy, służę wam radą równie użyteczną jak podręczny słowniczek krzyżówkowicza na jakichś rozstajach życiowych z rzewnej piosenki. Takiej, co stawia wyzwania, jak przemierzenie północnego oceanu lodowatego w tenisówkach, no: tej skali.
Nie umiem uciec przed takimi wrażeniami jak rzewność, i poddaję się znowu i znowu obłędowi świąt. Bez obłędu dni te nie mają treści. Zawsze jest jeszcze alkohol, który ukoi ćmienie w złamanym ramieniu i wzbudzi magicznie podniecający refluks, który przemienia najdłuższe noce w roku w epoki dziejów myśli. Nie mogąc w okresie ich trwania rozliczyć się z rzewnością, wspominam łacińskie nazwy typów w królestwie zwierząt. The Ultimate Master on Fake Wisdom.
A potem, gdy już wszystkich naobrażam, nie ma komu poprawić temblaka. Nic tylko weź się, kurwa, zdefenestruj.

Radość

2011-11-22T17:24:00.002+01:00

Różne są koleje (raczej, kurwa, koleiny) mojej rzeczywistości i codzienności, ale pomidorowa wychodzi mi zawsze świetna.
Raczę się tą pomidorową na dwujajecznym makaronie, nic mi nie doskwiera, śmietany nawaliłem suto i zostaje mi śliska od jej tłuszczu pomarańczowa cierpkość na wąsie. Dno w garnku światło dzienne odbije rychło.
Mam takie miejsce w domu, które wymyka się stawianym przez mnie kordonom. Jest wielką górą kilkudziesięciu par moich butów; mówię na nie auschwitz. Buty z auschwitz czekają w większości na reperację, ale mozół nie jest moją pasją ani jawną, ani skrytą: poczekają jeszcze.
Jak już dokonam niemądrych wyborów (jak w tramwaju: udawać, że majstruję przy biletmachinie, czy usiąść? - usiąść. - kontrola, dzień dobry. - 127 miliardów do zapłacenia, proszę podpisać, jak w ciągu siedmiu dni, to mniej będzie, wie pan, z tamtej strony wszystko maczkiem napisane), to sobie naiwnie i po sztubacku postanawiam umrzeć. Wielką by to było pochopnością, więc tylko sobie wyobrażam, że to zrobiłem. Zanim zaś, piszę absolutnie nieudany wiersz, na przykład pod tytułem: "...dziś postanowiłem umrzeć". No i jest pierwsza strofa, na przykład:
"...listopadowa słota
druzgota...
na cóż mi taka zgryzota?
dziś...:
postanowiłem umrzeć!"
No i tak dalej, jeszcze gorzej i jeszcze więcej znaków wymuszonej interpunkcji. Potem umieram w moim wyobrażeniu, jest pogrzeb, i słyszę spod sosnowego wieka (przez dębowe bym może nie usłyszał, ale jużci! mi dębowe kupią, drożyzna), jak czyta ten wyziew ktoś, kogo absolutnie i nie lubię, i nie szanuję, a emfaza z jaką wiersz jest deklamowany skręca kiszki nawet robakom podgryzającym truchła w trzech sąsiednich kwaterach cmentarza. Wówczas dociera do mnie, jakie by to było nierozsądne. No i raz-raz, do refleksji, czy i dlaczego muszę współdzielić jedno społeczeństwo z ludźmi, którzy wrzucają drobne do fontanny w centrum handlowym, i do rozbioru tej myśli - czy jest prawicowa, czy lewicowa azaliż?

stan krytyczny

2011-11-05T20:07:00.002+01:00

Ze wszystkich stron przeszywa mnie lęk. Jest nieprzenikniony i niepoczytalny. Rzeczy mgliste.
Edit.
Nie, nie, to jest po prostu sanatorium. Haha, trzeba się odciąć od życia społecznego, w wolnym tłumaczeniu - podjąć autoterapię antyalkoholową. Sowieckie kino, czarna herbata, michałki w czekoladzie, pełen oddech.

Tu jest sowiecki sojuz, tu jest tylko postęp

2011-09-14T12:22:00.001+02:00

w mieście spotkań w poniedziałek, 5 września, spadł deszcz. w wyniku opadu w przejściu podziemnym zbudowanym bez logiki, przez łąkę, na placu społecznym,powstał zalew. jego objętość i głębokość była zmienna, ale wystarczająca, by dostarczyć wiele radości rowerzystom, dużo mniej pieszym; choć i o pieszych zadbano, układając trytwę z europalet. dziś, w 9. dniu istnienia jeziora, które domagało się już reformy kartografii, nadania nazwy i oznaczenia na planach modrą płaszczyzną do tego celu przewidzianą, Dzielne Służby zarządu przejść podziemnych wyciągnęły liście z kratki. i zabawa się skończyła. europalety odjechały w nieznanym kierunku.

Jadąc do Babadag

2011-08-15T16:09:00.104+02:00

Po dwóch jednodobowych pobytach na Węgrzech w ciągu 10 dni stwierdzam po raz kolejny, że w Trianon obeszli się z nimi zbyt łagodnie.
Od początku zaś - to było tak:

- Ja nie wiem, dokąd dokładnie jadę, gdzieś za Katowice. Ja jestem spod Poznania.
- No, ale ruszasz się też czasem gdzieś indziej.
- A, tam, będę się tłukł po tym zasranym kraju, jak gówno w przeręblu. A Ostrawa? Ostrawa to nie mam pojęcia, gdzie to jest.

- Moja żona jutro rodzi, dobrze dobrze. Napijemy się. A ja to muszę odpocząć jak ją wezmą do szpitala, bo ja mam jeszcze jedną robotę, wiesz. Odstawiam tira i gram na weselach, a jutro sobota.
- Ale może chciałaby, żebyś był przy niej? Nie można tego odwołać?
- A tam, to są babskie sprawy, a tu parę groszy wpadnie, teraz są ciężkie czasy. Do Ostrawy tam, tam prosto. A ty, dupę jakąś masz?

- Dźi tom, do jokiejś Ostrowy mindzy Pepiki. Ja do Zabyłkowa. Śiodo? Se przez Odre dalej piszo przylyzie, tam jaka bana jyździ.
- A palisz pan? Można w aucie?
- Jo mom pylice płuc, co mi po szychcie na grubie została, ale pal, pal.

Noc. Beskid Czadecki, Imperium ślimaków bez skorupy.

- A ty jesteś pewien, że na Koszyce to do Rumuńska nie jest szpatna droga?
- Chcę Tatry zobaczyć.
- Aaa. My tylko do Martinu, to tu jest pierwsze miasto za Żyliną, nic się nie przejmuj że tam taki burdel z tyłu, my tylko tej nocy z żoną i córką przyjechaliśmy z Chorwacka, jakie tam słonko, woda, wino. Słoweńsko drogie, diabli to euro nadali.

- A nasze góry by ci nie wystarczyły? Tatry są krasne bardzo, Niskie Tatry też. My się tu zatrzymamy zaraz za Rużomberkiem, w szkole żeśmy zawsze żartowali, że to takie śmierdzące miasto, bo tu jest wiesz, fabryka celulozy. Widzisz, tamę postawili, wołają na to Słowackie Morze - jaki kraj, takie i morze. Może zjesz haluszki? Nie wiesz, co to haluszki?
- Nie wiem. Z mięsem to jest?
- Kluseczki z bryndzą i słoniną. Jak chcesz, można i bez słoniny, ze śmietaną. Zamawiamy? Ja bym nie mogła być wegetarianką, patrz jaki mi sznycel śliczny niosą. Jadę do Szczyrby na leczenie, mam astmę, a ten mi tu znowu kopci! Ech. Dobre haluszki? To prezydentom podają na zamku w Bratysławie, jak któryś przyjedzie. Masz tu morele na drogę. A ty tam w tym Rumuńsku jakąś frajerkę będziesz odwiedzać?
- Nie. Zapłacę.
- Zdenek, on chce płacić.
- No, jeszcze czego, zabieraj bo łapy poprzetrącam. Ty masz do Rumuńska dojechać.
- Dziękuję. Bardzo mili z was ludzie, niespotykanie.
- No, ciesz się. Więcej już takich nie spotkasz.

- Do Miszkolcu albo Debreczyna? Czy ja wiem... Raczej się chcieliśmy kłaść spać już, zaraz zmierzch.
- Ale to się pan musi do Koszyc wrócić, tu nic nie ma. Państwo z Wrocławia?
- No, z Dolnego Śląska, ale z tej części, która należy do diecezji kaliskiej.
- Ahhhm... No więc jak? Do Warny pan musi przez Bukareszt. Tu, o tu, jest teraz autostrada, pana mapa jest stara. Związek Radziecki już nie istnieje, jest pan tego świadom?
- Dobra, no to jedziemy. Matko Boża, tak na ciemną noc...
- Niech się pan uspokoi, jest 19.
- Dobra, dzieciaki, przeżegnać się i jedziemy. Tam pan siada, tylko ten koszyk proszę sobie między nogi.
- Wiezie pan małosolne do Bułgarii?
- A co? Kupimy forinty. S się czyta jak sz, pamiętam bo był taki facet List a czytało się Liszt. Franciszek Liszt.
- Ferenc, nie Franciszek.
- Ja tam naszych świętych wyznaję. Matko, 90 kilometrów w tę noc... To pojedziemy do tego Debreczyna. Gdzie tu jest centrum, hotel? Chyba będziemy spać w samochodzie. Ile to zmartwień, nawet nie połowa drogi. A może to lepiej tak pomału jechać. Dzieci, zaśpiewamy razem coś żeby za kierownicą nie zasnąć?
- "Poszła Karolinka do Gogolina...". Coś słabo, dzieciaczki? Mama?
- To może ja? "...anielski orszak niech twą duuuszę przyyyjmie..."
- Ale pan ma poczucie humoru, wie pan co.
- Dobra, to ja tu wysiądę w centrum. Przy wylotówce pewnie będzie jakiś motel, szczęść boże.

Koniec katolicko-klimatyzowanego koszmaru. Forinty, piwo, camele, krzaki, namiot. Paliałdwarok to dworzec?

- Cześć Polactwo! Lubię robić niespodzianki.
- No co jak co, ale na dworcu w Oradei się nie spodziewaliśmy pana. Fajnie tu?
- Jak w Przemyślu, tylko są tramwaje. Przyjechałem stopem z miłym Węgrem, wyobrażacie sobie? Opowiadał mi o rozbiorach i o tym, że oni krzyżują mapę Korony Świętego Stefana w kościołach, kazał nie jechać nad morze. Co robimy?
- Autogara, pekaes, jedziemy w góry. Taka jura częstochowska, tylko większa. A ty potem co?
- Retezat.
- Wiesz, że to wielkie góry? Dasz sobie radę?
- Pewnie. Nazwa mi się podoba. Na wycieczkach tego typu homoseksualizm pozostaje odwieszony na kołku w przedpokoju.

Dupa fiskalizacja tranzakcja anulacja trululul. Wspaniały język.

- Dżem. Bułki. Ser, można ukroić pół? Cztery marsy. Woda. Piwo. Mapa jest?
- Mapa? Tam stoi, przed sklepem.
- No ale żeby zabrać?
- A skąd tam. Tam prosto, do góry.

- Halo, halo. Stój. Mi w sklepie, magazin, powiedzieli że ty idziesz przez wieś. Nie idź w żaden las spać, dziki, ursusy, u mnie jest miejsce, jest wygódka. Już, już, kobyłę zabiorę. Uh, muszę zapalić, cigaret. Namiot zamknij, kort, bo ci koty nawłażą.
- Ty tu sama, singul?
- Sama. Starość na wsi. Mąż umarł, mort, czterech synów, do Italii pojechało pracować, labore. Bieda w Rumunii, a góry wysokie, mare. Tam prosto schronisko, kabana, ale jak daleko? Ja tam nigdy nie byłam. Daj jeszcze papierosa, widziałam, że masz dobre, madziarskie. Uh. Jeść będziesz? Chleb, mięso, karne, chcesz? Ja patrz jaka się na starość zrobiłam gruba.
- Ach. Tylko wody gorącej, apa kalda, do termosu możecie wlać?
- Już już. A 10 lei na papierosy byś mi nie zostawił? Ja tu sama, singul.

No dobra, na co mi pieniądze w tej dziczy. Herbatę zalała zimną. Jeszcze chyba nie dotarły tu takie nowinki.

- Cześć. Mówicie po angielsku? Zamokły mi papierosy w górach, i telefon też. Popełniłem straszliwe przestępstwo przeciw narodowi rumuńskiemu, spałem w parku narodowym na turni, ja pierdolę, jak tam było zimno. Macie tytoń? Tu jest super, wszystko jest, mamałyga i piwo. Skąd jesteście?
- Z Rumunii, ale tam są nasze przyjaciółki, Niemki. Zakochały się w Karpatach, przyjechały trzeci raz. Idziemy szukać kempingu w dolinie, tu już nie ma miejsca.
- Mogę iść z wami?

Mają busa. Jedzą arabskie chlebki z pasztetem sojowym. Zbierają kiepy do słoika. Rano grzecznie wszyscy wdeptujemy w krowie placki, zostawione przez stado z dzwoneczkami. Jest pięknie. Zbieramy śmiecie z pobocza w czasie postoju, ruch wahadłowy spowodowany przebudową drogi pod auspicjami żółtych gwiazdek na niebieskim. Zostawiam maila, którego nigdy nie użyją.

- No więc Rumunia dzieli się na województwa, i ja sprzedaję herbatę do marketów w 12 z nich, Timiszoara, Arad, Dewa, bardzo duży obszar. Głównie do supermarketów, takich przedstawicieli jak ja jest na okręgi kilku. Nasze herbaty są dobre, z Cejlonu, brytyjskie marki. Ja zbieram zamówienia i przekazuję dokumenty do hurtowni. O, spójrz, jeszcze 160 kilometrów. Firma dobrze prosperuje, ma centralę w Bukareszcie, rumuński rynek jest duży, ale cały czas niedoceniany. Kiedyś ludzie w Aradzie pracowali głównie w kombinacie chemicznym. Popatrz, to on: nie działa już kilka lat a cały czas docierają tam tramwaje podmiejskie, widocznie jeszcze się nie dowiedziały, że nie ma po co. Ja wolę swoją pracę, nasze herbaty są ładnie wyeksponowane, zwłaszcza w Bomi. Tak, zawiozę cię na koniec miasta, tam jest centrum handlowe. Może masz chwilę, żeby wejść i zobaczyć moje herbaty na półkach? Zwróć uwagę na Ahmad: droga, ale aromatyczna. Spieszysz się? No to szerokiej drogi! Tu jest moja wizytówka - jakbyś chciał kiedyś zapytać o Rumunię, albo o herbatę...

- Out!
- Tu? Mam wysiąść na autostradzie? Zawieź mnie w jakieś bezpieczne miejsce. Gdzie jest ten obrzygany Budapeszt? Przecież to jeszcze daleko. Tu nie wysiadam.
- Out!
- Kurwa, obraziłeś się czy co? Jak ja mam zleźć z tej drogi?
- Out!

Dobrze, owszem, zdrzemnąłem się chwilę i nie zabawiałem go rozmową, ale on ani słowa w innym niż węgierski. Kurwa. 6 kilometrów do zjazdu. Zatrzymuje się następny, drze się po madziarsku i daje mi w mordę. Co za kraj.
Rano wsiadam w pociąg. Wysłucham mniej historii, wypiję więcej piwa, przesiądę się milion razy, będę spać bez ryzyka pobicia.
Tak, Trianon to dla nich mało.

true love

2011-08-02T01:40:00.003+02:00

Przecież prawdziwa miłość to jest właśnie to uczucie, którym darzymy polskich farmaceutów. Gdy przychodzisz z karteczką 'lek na moje Intymne Schorzenie', kładziesz ją bezszelestnie na ladzie, a zamiast fachowej pomocy obdarzony zostajesz okrzykiem: 'na Pana Dyskretną Chorobę nic nie mamy'. O, tak.
Przykrzące się opuszczanie domu kompensuję planowaniem podróży. Jak już wychodzić, to na całego, w siną dal. Czy to rodzaj autyzmu - nie umieć wyjść po bułki, a móc wyjechać w dziwne miejsce oglądać doskonale spamiętane z nazw miejscowości, jedną po drugiej, i góry, pasmo po pasmie?
Zawsze podziwiano moją zdolność zapamiętywania rzeczy nieistotnych. Może da się na tym zarobić pieniądze? 'Kuglarz nad kuglarze zapamięta każdą bzdurę!' 'Na co dzień przyzwoity, schludny, robotny'.
Ech, te ciągłe przebieranki.

Zawsze będę podróżować 0P

2011-07-27T11:43:00.002+02:00

0P to tramwaj ważny w moim życiu, choć nieutulony jest mój żal za jego shadow wersją, czyli nocnym 40. W 40 każde dwa krzesełka miały swoją osobną imprezę. Ale 0P uczy i bawi, jeżdżąc uporczywie w to swoje graniaste kółko. Dziś oznajmiło, że 'PiSu boją się złodzieje i łapówkaże' (pisownia oryginalna), wczoraj orzekło, iż 'nie ma kto wypierdolić Katarzyny Bogulewskiej'.
Bogulewska, łączę się w bólu. Umieram z ciekawości, co dzieje się w 0L.
Odchodzi lato. Jeszcze wcale to lato nie wybuchło, nie powaliło skwarem, nie wyprażyło trawy do cna. A już gaśnie. Wieczorne powietrze nie pachnie stęchłym, letnim kurzem, poranki moczą rosą, insekty nie buzują chmarami w ciężkim zaduchu.
Nie będzie już nigdy takiego jak kiedyś lata? Że upał nad robiniami stał przez trzy tygodnie w niewzruszonym spokoju, a świerszcze nie dawały zasnąć aż do pierwszej, drugiej, gdy w końcu robiło się nieco chłodniej? Nie będzie?
Niedługo zastanie mnie zima, a mieszkanie niegotowe. Ale może się uda, używam wkrętów metalowych firmy wkręt-met.

fuck you

2011-07-25T22:18:00.006+02:00

fuck you.
Po prostu się wszyscy pierdolcie. Jak bardzo kocham postęp tak nienawidzę przeniesienia się całego homoseksualnego życia do internetu. Haha, chłopcy.
***Dr Jekyll: 'Jeżeli szukasz tylko seksualnej przygody, to źle trafiłeś. Wierzę, że znajdę uczucie które pozwoli mi cieszyć się każdym dniem spędzonym z tobą'.
***Mr Hyde: 'Ulubione w łóżku: bareback, bondage, s&m, rimming'. Nie ma opcji 'fisting' ani 'pissing' do wyboru.
Dlatego właśnie pedalska pikieta to lepsze miejsce. Przedłużone spojrzenie, jakieś 8 do 10 sekund na podjęcie decyzji, krótki dialog:
- to gdzie idziemy?
- tam jest niezłe miejsce koło bramy, za fontanną.
Jest tu choćby szczelina, żeby wścibić uczucia? Nic nie ma.
Feelings are gay.
A ci fanatyczni miłośnicy rimmingu to w życiu cukierka nie zjedzą co spadł na podłogę, bo ble. Boją się pająków i siedzą w kolejce do przychodni całymi dniami na bóle. Tak, tak, doskonała kolejkowa komitywa: stare moherówy i ciotki. Naprawdę, dajcie mi wszyscy święty spokój.

powoli

2011-07-19T00:14:00.011+02:00

W 1889 roku miasto [Żyrardów] odwiedził szach perski. To musiało być piękne przecież wydarzenie.
Do rangi symbolu urasta los biskupa Chryzostoma ze Smyrny, któremu w czasie linczu obcięto uszy, nos i ręce, a oczy zostały wydłubane nożem. Nie, nie, żadne średniowiecze, 1923 rok. Każde stadium rozwojowe kleszcza - larwa, nimfa i imago - musi raz wyssać krew kręgowca, aby móc się dalej rozwijać. Narody niczym się nie różnią od kleszczy. W końcu trudno być człowiekiem, ale najciężej - Grekiem.
Ja się przygotuję na odwiedziny siebie samego, pozbawionego lenia i depresji. Iście rooseveltowskiego new deal w moim życiu opus pierwsze: umyłem podłogę, i to nawet pod łóżkiem. Zawsze bowiem byłem wszechstronny niczym Napoleon; gdy pierwszy raz jechałem metrem, to nie tylko pierwszy raz jechałem metrem, lecz także pierwszy raz jechałem metrem bez biletu i pierwszy raz zgubiłem się w metrze. I tak dalej. Dzięki temu nikt nadal nie odkrył mojego sekretu: opuszczam biuro, i podczas gdy współpracownicy wespół w zespół z przełożonymi myślą, że wyszedłem załatwiać ważne Sprawy - przecież jestem tak wszechstronny, muszę mieć Sprawy - ja udaję się do toalety z oknem. W łazience z oknem zajmuję kabinę z oknem, sadowię zad na przymkniętym klozecie starając się nie pamiętać o ohydzie poskręcanych pod deską włosów łonowych, które wykrzykują mi prosto w oczy jak ohydną rzeczą jest społeczeństwo i przypominają, jak pożądaną trymer. Korpus formuję w stelę na parapecie i zastygam na trzy kwadranse w południowej drzemce.
Śni mi się wówczas pouczająca dykteryjka o tym, że nie wolno się wiązać z ludźmi, którzy naśmiewają się z naprawdę ważnych Spraw, naśmiewają się z hołodomoru i porajmosu. To jest prosty senny scenariusz, zwykłe wspomnienie.

zmiana

2011-04-03T13:07:00.011+02:00

W trzy ostatnie miesiące się Rubikonów ponaprzekraczałem dziesiątkami. Żeby zdefiniować nienawiść, wyprowadziwszy ją z aberracji uczucia i oddania, a potem znaleźć się z powrotem w tym samym miejscu. Żadna z tego dla mnie nie płynie i tak nauka, słodki naiwniaczek: znowu się zaraz w coś wpakuję na pewno, oszukując się, że tego właśnie pragnę. Dla bezpieczeństwa może lepiej nie wyjdę dziś z sypialni?
W najbliższym czasie przeprowadzę wielką chodnikową aukcję rzeczy, które zostały u mnie porzucone przez ludzi, którzy zrobili mnie w butelkę. Nostalgia, uczucie które wcześniej mnie konstytuowało, całkiem zanikła.
Dobra, reset, szukamy dalej. Kurewsko jesienna ta wiosna.

Zacytujmy epistołę.

Jestem zdumiony i zadziwiony tym, co się ostatnio dzieje w moim życiu, w mojej głowie, w moim otoczeniu. Muszę teraz podjąć decyzję, co mam robić ze swoim życiem, i nie tylko. W zaistniałej sytuacji każde wyjście przyniesie komuś cierpienie. Poczyniłem kroki i decyzje – sam, nie przymuszony – wziąłem na siebie odpowiedzialność. Teraz muszę ponieść ten krzyż. Jeśli ktoś zawinił, to tylko ja, zatem tylko ja mogę teraz cierpieć.Może nawet nie będę lodowaty. Muszę skupić się na pracy, pchać nasze życie do przodu, uporządkować setki spraw. Nie mogę dać temu rozwiązaniu żadnej gwarancji trwałości. Moim największym wrogiem jest alkohol. Piję non stop, dużo za dużo, i gadam, i robię rzeczy, których się wstydzę i błagam, żeby nigdy nie musieć o tym nikomu opowiedzieć. Kłamię i plączę się w swoich kłamstwach. Potrzebuję waszej pomocy, żeby nie pić. Żadnego niewinnego piwka. Pomóżcie mi. I powstrzymajcie, gdy będziecie widzieć, że idę prosto w przepaść. I nie plotkujcie o tym wszystkim, nie zróbcie z tego towarzyskiej nowinki listopada; nie czyńcie dwu- lub wieloznacznych uwag, żadnych głupich spojrzeń, żadnych docinków. Zachowajcie sobie w czułej pamięci całą tą historię i tyle. Biorę to na bary i idę do przodu, nic innego nie wymyślę. Czas pokaże, co jeszcze da się zbudować na tak gównianym fundamencie. Przepraszam za formę; taki nam teraz nastał ponury czas, że facebook jest areną życiowych przełomów i konfesji. Ratunku!

List przeczytać, spalić, wymazać.

Dziękuję wam za to, że mnie nie potępiacie. Uściski.

Tak, tak, ale to było dawno, 2011 rokiem pasożytów na skórze.

Józef

2011-02-07T13:34:00.089+01:00

Józef siedzi ze mną w autobusie, on od okna, ja od przejścia. Ja zachowuję się najokropniej na świecie, zdaję sobie z tego w pewnej chwili sprawę. Słucham muzyki w słuchawkach podśpiewując po angielsku, gram w węża na komórce, na postoju w połowie drogi palę papierosa za papierosem, kupuję w kiosku skittlesy czerwone, marsa, koka kolę 0,5. Niezrozumiała jest dla właściciela kramu moja wzgarda względem kostek cukru podanych do kawy na osobnym spodeczku, uśmiech pod wąsem pobłażliwie kwituje moją minę na widok wygódki. Dzwonię na chwilę do matki rodzicielki, bo zapomniałem tego zrobić wcześniej, i upewniam o mojej doskonałej kondycji. Robię kilka zdjęć ogólnego rozgardiaszu, wiszących w dymie płatów mięsa, dokonuję nieudanych prób portretów z biodra. Wracam do autobusu: mam na sobie tylko t-shirt, a tu zaczyna padać śnieg.

Przejechaliśmy na pewno już ponad sto kilometrów, wszędzie dookoła góry, dawno na dole zostało to wielkie, straszliwie jazgotliwe miasto. Mieszanina woni, arabskich okrzyków i bydlęcych stęków, mnóstwo rąk naruszających moją cielesność na dworcu autobusowym. Nie mam zielonego pojęcia, jak z tego dworca skorzystać. Tłoczą się wszędzie wokół mnie. Odpowiadam na zaczepki łamaną francuszczyzną, ktoś wciska mi kolorowy kwitek, inny coś szybko na tym kwitku pisze, wlecze mnie za ręce, zabiera bagaż, każe zapłacić, jeszcze następny prowadzi do rozklekotanego busa podpisanego ورززات, którego nigdy sam bym nie znalazł. Wciska w fotel koło Józefa i każe siedzieć. Czuję się osaczony, ale powoli się przyzwyczajam. Przez autobus przewija się tłum apostołów głoszących prawdę o Allahu, dzieci sprzedających lizaki i chusteczki higieniczne, żebraczek. Nikt nie ma zamiaru mi powiedzieć, że odjazd nastąpi za, bagatela, półtorej godziny. Smród dusi.

Patrzę na ten śnieg i chwilkę się zamyślam nad tym, że jeszcze rano przed śniadaniem poszedłem pływać w oceanie. Teraz jesteśmy w górach wysokich, gołych i dzikich. Strzeliste ściany zamykają perspektywę przełęczy ze wszystkich stron. Brudna tabliczka podaje nazwę miejsca i wysokość: 2200 metrów nad poziom oceanu. Kierowca rozdaje wszystkim foliowe worki i jedziemy. Nadchodzi zmierzch.

Tak, to bardzo dziwne. Jestem jedynym Europejczykiem w tym wehikule, czuję jak autobus skręca na serpentynach pnąc się z mozołem pod szczyty gór w zupełnej ciemności. Rzygać najpierw zaczynają dzieci, później ich babki i matki, na końcu kilku młodych chłopaków. Nie wiem, co się dzieje; Józef też rzyga. Podaję mu wodę i chusteczki, patrzy na mnie z odrobiną zawstydzenia w oczach, wtula głowę w fotel. Smród, wcześniej słodkawy i niezbyt stanowczy, teraz wypełnił się kwaśną treścią żołądków i staje się nieznośny. Po kolejnych godzinach zjeżdżamy z gór, niebo rozświetlają gwiazdy, księżyc oświetla wielką, pustą, suchą przestrzeń; próbuję wgapiać się w dal. Gastryczność współtowarzyszy podróży przestaje im wreszcie doskwierać, w końcu są w domu. Sahara. W ciemności ich czarne berberyjskie twarze oświetlają niezdrowym błękitem ekrany telefonów, na których uporczywie piszą esemesy od prawej do lewej. Zaczynamy rozmawiać.

Józef jest ode mnie młodszy, ma 22 lata, piękną cerę, kręcone włosy i oszałamiające zęby. Ubrany według lokalnej mody w galabiję i najki. Studiuje w szkole filmowej i właśnie po raz pierwszy w życiu był po drugiej stronie gór. Zachwyciła go roślinność (według mojej miary więcej niż skąpa), ilość ludzi, ilość kin. Marzy, by zobaczyć Paryż i chciałby w nim pracować, robić filmy. Bawi mnie jego angielski, on zwija się ze śmiechu gdy ja usiłuję mówić po francusku. Razem idziemy ulicami miasta, niebo jest bardzo czyste, powietrze bardzo ciepłe, choć jest koniec stycznia. Jego dwudziestoosobowa rodzina mieszka niedaleko, kilkadziesiąt kilometrów, w oazie daktylowej. Józef jeszcze odprowadzi mnie pod drzwi hotelu Royal przy głównym placu, uśmiechnie się nieśmiało, pokiwa głową z niedowierzaniem na me słowa, że w moim mieście jest w tej samej chwili 15 stopni mrozu. Wreszcie z błyszczącymi oczami zapyta mnie, jak wygląda morze, a ja poczuję się najdziwniej w życiu. Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Bije z naszej rozmowy serdeczna, prawdziwa intymność; jako muzułmanin nie jest wcale zdziwiony, gdy na pożegnanie postanawiam potrzeć moim policzkiem o jego policzek.

Jadę nazajutrz między te daktyle. Szosa wiedzie przez oszałamiającą piaszczystą pustkę, poprzecinaną głębokimi wąwozami efemerycznych rzek. W oddali widać obsypane śniegiem góry, przyczynę niedoli podróżujących autobusem, które wyglądają jak wzór gór z Sevres. Jest mi niesamowicie gorąco, ale nie mogę zdjąć chusty z głowy, piach jest drobny i wszędobylski. Podróżuję starym mercedesem, który w tej części świata pełni funkcję grand taxi - stoi na pylistym placu pod kinem "Sahara" i czeka, aż uzbiera się odpowiednia liczba pasażerów. Trwa to całe przedpołudnie; wreszcie ruszamy, w aucie jest siedem osób i kilkadziesiąt kilo naci z pietruszki. Przy każdym zakręcie przechylam się w stronę młodej kobiety, wyraźnie czując jej kwaśną woń i drżenie wywołane obyczajową trwogą: biały mężczyzna pociera udem jej udo.

Tu już nie ma co cwaniakować, zachodnie słodycze i koka kolę zastępuję daktylami, pomarańczami i słodką miętową herbatą. Mają też fenomenalny wybór orzechów w kolorowych cukrowych lub korzennych posypkach, nasypywanych brudną łapą z wielkiego kosza w rożek z gazety. Po wyjedzeniu orzechów spoziera ze zdjęcia utłuszczony królewski majestat Mahometa VI. Jest dzień targowy. Idę przez tę oazę całymi godzinami, gaj palmowy daje mizerną ułudę cienia. Wszyscy zmierzają w drugim kierunku, na suk. Mężczyźni na osłach, rowerach, pierdzących skuterkach, dwukółkach, wewnątrz lub na dachach ciężarówek. Kobiety na pieszo, otoczone gromadką dzieci, z pouwieszanymi na szyjach i plecach niemowlętami. Wszyscy zgodnie targają za sobą jakieś płody na sprzedaż.

Groble wiją się między poletkami, pasmo górskie na wschodzie zakrzywiło się i przestało być wyznacznikiem kierunku. Domy są zbudowane z gliny, z wnętrz bije piwniczny chłód. System melioracji jest wspaniały, w kwitnących sadach uwijają się w błocie umorusane dzieci, szturchając patykami kijanki. Charczącą arabszczyzną przegania mnie ze swojej działki jakaś zgarbiona kobieta, która w wodzie po kostki sadzi ryż. Wygląda na taką, która już nigdy się nie rozprostuje.

Zgubiłem się, cholera, w tym oceanie wątłych chałup. Na szczęście po półgodzinie dochodzę do szosy, jedzie ciężarówka. Kilku wyrostków pomaga mi się wdrapać na dach, odszukuję stosowną monetę, jadę przez te szczęśliwe wertepy i czuję się bosko. Ciekawe, który to dom Józefa.

Myślę sobie o nim jeszcze później, gdy po raz kolejny stanąłem nad oceanem. Cholernie życzę mu, żeby kiedyś naprawdę trafił do tego Paryża. Tymczasem trzeba zebrać z kamienistej plaży manatki i udać się w stronę domu. Śpiewnie wypowiadam taksówkarzowi podniecającą, najpiękniejszą i egzotyczną nazwę stacji kolejowej: Casa Voyageurs. Casa Voyageurs!

Samolot startuje z małego lotniska na dziwnym płaskowyżu, upstrzonym wyschniętymi słonymi jeziorami. Już się przyzwyczaiłem, że nie ma Europejczyków, bardzo mnie to cieszy. Jeszcze nie wiem, że z pociągu kuszetkowego zabieram ze sobą na wycieczkę do Europy afrykańskie wszy. Gapię się na skały, którymi góry wdzierają się w morze, wkurwia mnie trzylatka na siedzeniu obok przyklejająca mi lizaka do włosów, wreszcie zasypiam. Budzę się w zimnej, mglistej i drogiej Brukseli, nie można nigdzie palić a byle kanapka kosztuje krocie. Tego chcesz, Józefie? Naprawdę?

Jeśli chcesz pokazać Józefowi Paryż, albo morze, napisz do niego.

paternity

2010-12-19T01:07:00.001+01:00

Dziwię się, że jest w ogóle takie słowo. W języku biologii, bo w obyczaju i prawie jakoś łatwiej uznać jego istnienie. W biologii jest reproduktor, nie ma miejsca na uczucia.
Uczucia to mają matki, są zasobnikami emocji, jak rezerwuary pitnej wody na rzekach grodzonych tamami. Matce wolno z reproduktorem zrobić dokładnie wszystko, najlepiej zaś starannie ścierać z niego skórne powłoki, po mikrometrze, jak lotne piaski czynią z antycznych rzeźb bezkształt - tak pozbawić go cech, wyróżników i immanentów. Wolno wyrzucić w jednej koszuli za drzwi, z dala od dziecka, a później na dobro tego dziecka się powołując przecie się mówi o odejściu, porzuceniu, wychowawczym niespełnieniu. Jest to zemsta: podobno jadł pizzę. Jeść mu wolno tylko z dzieckiem, samemu nigdy!
Nie masz skuteczniejszej metody złamania człowieka nad psychiczną szykanę, dozowaną pomaleńku. Matka może stanąć naprzeciwko takiego i powiedzieć: ja będę cię teraz szkalować, ja ci teraz opowiem, jakie rzeczy najgorsze i ostatnie projektowałam na twój temat tym, których dawniej miałeś za przyjaciół, ja ci teraz w ślepia napluję, pod skórę jadem natryskam - ale stój ty! Nie garb się! Mi wolno, tyś nas zostawił.
No przecież wyrzuciłaś mnie z domu, jak stałem!
Ty mi uczyniłeś najgorszą krzywdę, ja cię będę teraz niszczyć, zszargam ci opinię, zostaniesz jak palec sam i nikt cię nie pożałuje - ale ty! Ty mnie będziesz szanować, boś mi winien za mą niedolę.
Ale ty mi nie jesteś do niczego potrzebna, nigdy więcej, po prostu. Ani twoje dobre, ani złe słowo.

Teraz zamień każde wystąpienie w roli matki na rzeczywiste: wściekłej baby. Dziecko, naszprycowane słodyczami, otumanione kreskówką, łka cicho w kącie.

A jak oni tam umierali!

2010-12-18T19:10:00.007+01:00

To wszystko w czasach, gdy gorące, lepkie lipce końca lat dziewięćdziesiątych tłumiły baczność słodkim bzyczeniem miodnych pszczół. Poniżej lipowych koron, kwater ich buzowania, w ziemskim pyle ludzkość przedstawiała swe łatwe do przeoczenia dramaty.
Czarną serię rozpoczął trzydziestoparolatek, nieestetycznie rozmazany na płasko na drodze krajowej przez dalekobieżną ciężarówkę, gdy po pracy wracał motorem do domu. Oprócz motoru miał jeszcze trzy, zdecydowanie nie tak hołubione, miłostki: brzydką krzywonogą żonę i dwóch synów. Gdy ojca zabrakło, oczywisty scenariusz zagrało życie. Wyrostki dosłownie wlazły matce na głowę, po ulicy zaczęły biegać nie kiełznane dobermany, a w gaiku za gimnazjum na głowach tłukły się z brzdękiem flaszki po prycie. Stara, przykuta do wiklinowego bujanego fotela znienawidzona świekra doświadczyła nie raz swądu papierosów gaszonych na płytce paznokcia. Powtórzy się już niedługo, gdy pokracznej matce już sił całkiem przestanie starczać, a młodzieńcy osiągnąwszy pełnoletniość drwić zaczną sobie w żywe oczy z zakonu, znana w sąsiedztwie historia: wdowa uzupełni galerię cieni Czarnych Matek. Takich matek poznali już wcześniej trzy: przekleństwem dla każdej było, że urodziła syna. Chłopcy byli za młodu piękni, pewnie bystrzy. Nie zaznawały ustanku ich hulanki i popisy, nie przestawał wirować wianuszek dziewcząt - aż ich zżarła własna hardość.
Pierwszy, z zawodu surwiwalowiec - umiał przynieść do domu zawsze coś do jedzenia, zazwyczaj gołębia lub rybę - pił nieustannie. Pił, a gdy matka wrzeszczała na niego jak na trzylatka, w odwecie łomotał ją starą po całym ciele aż trzeszczało; twarda z niej sztuka, nigdy się nie uskarżała. Wreszcie którejś nocy po prostu zmarła, okazało się, że na rozległego raka z przerzutami do wszystkich narządów. Dobrze jeszcze kwiaty nie uschły na cmentarnym pomniku, a jej wnuczkę przyłapano, jak w ciasnej wynajmowanej pakamerze obsługiwała z koleżanką na jednej pryczy czterech robotników z Gorlic, zatrudnionych przy remoncie szkoły.
Matka drugiego wysiłkiem młodych rąk skrobała stołeczne cegły piwniczne ze starego cementu i organicznych śladów obu powstań, odbudowywała krajowi Warszawę. Pracowała ciężko dojeżdżając codziennie tam i z powrotem 90 kilometrów zatłoczoną koleją, do której szła godzinę przez pole i las. Wychowywała trójkę, trzymała te kury, te kaczki w mikrym ogródku upstrzonym malowniczą wieżyczką z klatek na pomieszkanie bożemu tałatajstwu. Warzywa rosły, i jeszcze nawet miejsce na psią budę dla łagodnego, starego wilczura się znalazło. Brała wnuki na kolana i - jak to przedwojenna matka - domagała się od swojego syna ślubu, choć sama rozwiedziona wiedziała, że małżeństwo to nie zawsze może być najlepszy interes. Syn zemścił się na niej okrutnie, powróciwszy po dwóch latach burzliwego związku i spłodzeniu córki na łono macierzyńskie. I kolejny jego związek rozpadł się z hukiem, gdy rozwódka, która przygarnęła go do siebie, zostawiła dom, dorastających synów; postawiwszy wszystko na jedną kartę wyjechała na zachód. Matka była dlań winną każdego powinięcia stawianej byle jak stopy, ale bez szemrania przygarniała do strudzonej piersi, by na starość oślepnąć i nie móc się doprosić swoich dzieci o umycie pleców. Zniedołężniała, trzymana w kuchennym fotelu, nigdy nie doczekała się w domostwie bieżącej wody. Gził się przy staruszce, gdy ociemniała, z kolejną - w jednej izbie. Konkubina odeszła - więc pił przez miesiąc i rzygał przed siebie, tamta wracała, przyjeżdżała, ugotowała. Matka, idąc jak zwykle po omacku do kibla wedle węglowego pieca wylała na siebie w katolicką Wielką Noc gar gulaszu. Obudzony, jak łomotnął nią w to rozlane duszone mięso z sosem, jak wytargał za siwe włosy raz i drugi. Wylew rozległy, śmiertelnie zraniona dozgonna i niezłomna miłość czy przejmujące upokorzenie - zmarła za kilka dni, zabierając ze sobą księgę tajemnic brunatnych lat wojny, gdy nie sama umiejętnie lawirowała między żydowską, kacapską i nie wiadomo jaką jeszcze tożsamością.
Dla synów los był łaskawy, obchodził się z nimi delikatnie jak Anglicy z kradzionymi pędami kauczukowca. Jednak nie dla wszystkich. Ten z początku ulicy, syn trzeciej Czarnej, a brat smutnej blondynki, która w przebudowanym garażu świadczyła wyszynk z małą gastronomią, został znaleziony w wigilię zaduszony własnymi rzygami po denaturacie.
Wreszcie były i matki, którym dzieci udały się znakomicie, ale mężów sito opatrzności nie odsiało. Biedna krawcowa rodziła te dzieci, rodziła je dzielnie mężowi pijakowi. Mieszkali w dziwnym baraku: po lewej stronie wąskiego korytarzyka malutkie pomieszczonka, jedno na kuchnię, drugie na pierwszych troje dzieci, drugie na kolejnych czworo, trzecie dla krawcowej, staroświeckiej maszyny do szycia, rozpłodowego pijaka, no i dziada z babą - jego rodziców. A po prawej w klatkach tłuste nutrie hodowane na futro, na oko dla każdej zdecydowanie większy metraż niż dla członków ludzkiej rodziny po lewej. Gdy Ludowe Chiny zalewały gospodarki byłych demoludów swoimi pstrokatymi szmatami, a mąż zalewał się tak, że ani razu w tygodniu nie był w stanie iść do pracy, pozbawiona nadziei i niepotrzebna, nieszczęśliwa kobieta utopiła się w studni.
Inna położyła głowę pod szczeciński ekspres, i ta głowa skutecznie ucięta potoczyła się w rów, znacznie oddalając termin pogrzebu. Kto by zresztą wytrzymał mieszkanie w jednym domu z byłym mężem, który z nową, młodszą, obrasta w kolejne dzieci i dobrobyt nuworysza, bo w najlepszym momencie wstrzelił się z bengalskimi stanikami na Jarmarku Europa? Po latach musiał jednak i on zaprzestać dostojnego rytuału rodzinnego mycia samochodu na podjeździe w słoneczne soboty, gdy żonę - tę nową, młodą - oblali mu wrzątkiem koledzy ze stadionu, zadbawszy wcześniej o staranny knebel i przymocowawszy kablem do krzesła. Nie chciała powiedzieć, gdzie trzyma pieniądze, a niemożność samodzielnego ustalenia tego faktu wprawiła bandytów w prawdziwą furię.
Jeszcze jedna, młodo owdowiała, upchnięta po latach samotnego wychowywania córek w pokoiku na stryszku, zaprosiła gościa w wieczór, gdy panny po raz pierwszy samotnie wypuściły się na zabawę. Dostała zawału uprawiając seks na drzwiach; zabił ją pierwszy po pewnie piętnastu latach orgazm. Córki na zawsze pozostały naznaczone nieszczęściem, zięć niefortunnej kochanki powiesił się na drzewie którejś zimy, zaraz po nowym roku, właściwie nie wiadomo dlaczego. Podobno prowadził nie z tym co trzeba swe wcale intratne interesy.
I nagle na głęboką wodę. Jak tu nagle taki czternastolatek, wychudły, niepewny siebie, labilny, ma iść do szkoły - szkoły średniej, i to jednak w mieście, dużym stołecznym, wyrwać się z tego ponurego zadupia we wstrętnym granatowym kardiganie w duży serek?

cosmopolitan. feel like nyc.

2010-12-17T03:51:00.001+01:00

Składniki: 60 ml wódki, 30 ml cointreau, 30 ml soku żurawinowego, sok z połowy limonki, pół łyżeczki drobnego cukru
Szkło: kieliszek do martini (koktajlowy)
Przepis: Wypełnij 3/4 shakera lodem, dodaj wszystkie składniki i dokładnie wymieszaj. Podawaj w schłodzonych kieliszkach do martini.

Nadeszła zima!

2010-12-04T23:15:00.000+01:00

Najpierwsza z cudownych właściwości radosnego odurzenia, czyli patologiczne niezważanie na postępujący rozkład struktur codzienności, pomału stygnie. Z fazy zapoznania, pierwszego uścisku, pocałunku i stosunku, poprzez fazę burzliwego romansu i euforycznego zakochania, dotarłem do ściany realności.
Cały tydzień wdrażać będę demiurgiczny porządek w życie powszednie mas społeczeństwa, pracujących miast i wsi, przemierzających corocznie równiki kolei żelaznych w drodze do swoich szkół, urzędów i kombinatów. Dokładam uroczyście do mej kolekcji wydanie numer chyba ze piętnaście rozkładu jazdy kolei na półkę obok starszych kolegów, wwąchuję się w jego druk, opuszkiem macam wypukłości. Jestem współautorem tego dzieła i potrząsa mną radosne podniecenie. Ach.
A wdrażając kolumny cyfr będące wynikiem wspaniałej funkcji ruchu, ewokując kinetykę, nieznośnie tęsknię.

Dobrze mi się chodziło w nocy z tobą po tych wszystkich tutaj rzeczach.

2010-11-16T18:51:00.000+01:00

- Ale tak dziwnie się czuję jak tu teraz jestem, i na te właśnie rzeczy z okna na wysokim piętrze patrzę. Bo mówiłem ci, ze to dla mnie nowa jest sytuacja, że to ja właśnie wracałem do tamtej małej mieściny zawsze, i tam się działo jakby nigdy nic ze mną potem. A teraz tu żyję i jakby jestem nie z tego świata, bo dotknąć już tego nie mogę, no bo jak z dziesiątego piętra.
- Przecież wiem to wszystko, wszak też na wysokie piętro wlazłem a teraz jestem całkiem na dole. Wiem całkiem dobrze, co to jest za we mnie emocja.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

2010-11-07T00:44:00.000+01:00

Kiedyś, zamiast pisać, rysować kreski i dziadować sobie radośnie, postanowiłem być normalnym człowiekiem i mieszkać w czystym mieszkaniu. To nie było zbyt mądre. Potem nauczyłem się robić rzeczy, których nie umieją inni ludzie, i jednocześnie wstąpiłem do pedalskiej mafii. Ale z tym pisaniem i rysowaniem kresek byłoby mi chyba jednak wygodniej w życiu. Z samym sobą w sercu. W międzyczasie konta google wyparły inkaust, i w finale znalazłem się tu. To będzie bardzo miłe i ciekawe raz na jakiś czas napisać tutaj, o co chodzi w życiu, na świecie i mojej głowie, aż mi się znudzi, ha.
Pierwszy raz zdałem sobie sprawę, że męski kutas jest najbardziej zajmującą zabawką w świecie, w wieku jakichś dziesięciu lat, kiedy jak każdy chłopiec, oprócz biegania po dworze i zdzierania sobie kolan, zacząłem intensyfikować gmeranie we własnych gaciach i obserwować cudowną przemianę, jaka tam w wyniku mojej działalności następuje. Naturalnie, na płaskiej i nudnej nizinie mazowieckiej, w jednej z dziesiątek mieścin polski b, w której istotne wydarzenia to doroczny parafialny odpust i czwartkowy targ, odkrycie to niosło za sobą intensywne przeżycia duchowe połączone z poczuciem wyrzutu wobec bożej matki zawieszonej, według miejscowego stylu czwartoklasisty na rzemyku na piersi, w postaci owalnego medalika zatopionego w sercu z plastiku niezdarnie imitującego bursztyn. Dziwne pomieszanie katolickich uniesień, astronomicznych anomalii - wielka świecąca białym światłem kometa i zaćmienie słońca to były rzeczy, które bardzo na mnie działały - no i dziewiczych wzwodów to była trudna mieszanka, nadająca waleniu konia wymiar eschatyczny. Dopóty, dopóki jednak było to doznanie intymne, sam sobie dawałem przyzwolenie do eliminowania go z własnej świadomości. Wszystko do czasu.
Nadeszły deszczowe wakacje, spędzane w jakichś Borach chyba Tucholskich pod namiotem, o zgrozo na obozie harcerskim. Poza kilkoma elementami paramilitarnej tresury, dostarczanymi przez umundurowanych frustratów, atrakcyjność polegała przede wszystkim na siedzeniu czy leżeniu na pryczach i gadaniu o świecie. Właśnie w momencie, gdy między dziecięce dyskusje o tym, czy matematyka jest trudna i co robi czyja mama, zakradać się zaczęły dygresje o cyckach i sikaniu we wzorki po śniegu. No i okazało się, że każdy, każdy jeden kocyk faluje przy zasypianiu. Ej, chłopcy, wspólne mycie w namiocie z miednicami, obłapianie się za ręce czy nogi, niby dla żartu. Wreszcie ten z sąsiedniego łóżka, gdy wszyscy już spali lub tylko udawali, a ulewa barabaniąca o brezent tłumiła dźwięki, wszedł pod mój koc, i zapytał czy mi stoi. Tak, stał, jemu też, macanki bez ejakulatu - to jednak jeszcze nie ten wiek. Żaden z nas nie wiedział jeszcze o co chodzi, ale atawistyczny pomysł na przykładanie tych dziecięcych fiutków do odbytu też się pojawił, choć bez szans powodzenia.
Doświadczenie z podbydgoskiego lasu trwało żywe, a jakże. Dziś po nazwisku mogę szybko chłopca namierzyć w necie, korzystając z okoliczności sprzyjającej, że w latach dziewięćdzisiątych się nie chlało, więc pamięć działała lepiej, a na koniec wakacji wszyscy - chłopcy, dziewczynki, nieważne, wymieniali się adresami. Nawet pisano później jeszcze jakieś listy o tym, że lata urok przemija, ale na szczęście w szkole od drugiego do czwartego września odpowietrzanie kaloryferów, trzy dni premii od losu. Zatem nazwisko, jak poskrobać w głowę w odpowiednim miejscu, też da się wygrzebać: jest ich na facebooku 59. Ten mój z lasu na szóstej pozycji, taka ciotka klubowa, tiszercik, włoski w górę, niezmieniony ani o jotę ryżoblond słowiański ryjek w nie nazbyt jednak inteligentnej minie; tej samej, co na naszym wspólnym zdjęciu na niszczycielu orp błyskawica. Za tło kuchnia jakaś, meble tanie z okleiną brzozową, baloniki, a ten przytula misia. Przytula, kurwa, misia!
No i co by powiedział, jakby go teraz dodać do znajomych, zdziwienie, nie zdziwienie, tu jednak ja zmężniały choć nieco, wąsaty, chłop jak dąb po prostu przy tym chuchrze; nie do poznania. Wówczas jednak, jak już ten jeden - dwa listy o niczym się napisało, to był koniec. Ha, żaden nie miał telefonu w domu, okres seksualnego dojrzewania miał przypaść na tę straszliwą dziurę, w ten najczarniejszy czas (tak o tym myślę teraz), gdy już nie komuna, już mami pstrokato i świeci, ale jednak ten kapitalizm na razie w postaci chińskiej tandety u ruskich na bazarze przede wszystkim się objawia. Gdy już dochodzi z dalekiego świata echo tych cudów, tych komputerów i gsm-ów, ale tu w tej dziurze nadal kolekcjonuje się gry planszowe z "Kaczora Donalda" i przechowuje z nabożeństwem na zaś jako szczyt wysublimowanej rozrywki.
Podarty lepiący heteropornuch jako jedyna rzecz we wszechświecie świadczy o tym, że to w kroku ma jeszcze jakieś przeznaczenie (było to na dodatek, co najgorsze, wyłącznie softporno bez penisa), w kiosku nie ma, jak dziś, ślicznego gej-zina na kredowym 160 g, migoczącego na tęczowo i chłopców z klatą z greckiej wazy, no internetu naturalnie jeszcze nikt w klasie na oczy nie widział. Jest za to rower, wieś, pole i las. Idź się, chłopaku, pobujaj, wiatr złap we włosy, może ci się przewietrzy.